ไปสอบมาแล้วเป็นที่เรียบร้อย

เหนื่อยค่ะเหนื่อย

เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกก

ที่ว่าเหนื่อยคือวิ่งวุ่นทั้งวันเลยอ่ะ

ตั้งแต่เช้าก่อนเข้าสอบ จนสอบเสร็จ

เรื่องมีอยู่ว่า...วันนี้นัดกันกะเพื่อนเพื่อจะไปสอบ

ไปถึงที่นัดหมายตอน 8โมงเช้า

อ่ะมีเวลาหาสถานที่

แต่ด้วยความที่ไอ้คนที่รู้ทางก็ไม่ชัวร์ว่าตรงไหน

ส่วนคนที่ไม่รู้อย่างเรา...ก็เสล่อ คิดว่าจะหาเจอ

ปรากฏก็งมกันไป

งมกันไปกันมา เดินวนกันไปกัน กว่าจะถามถูกคนก็เหลือ อีก 15 นาที 9โมง

แม่เจ้าจะทันมั้ยเนี่ย...อุตลุดขึ้นซับเวย์

วิ่งไปยังตึกที่ต้องลงทะเบียน

ไปถึงมีคนไทยวิ่งเข้าก่อนหน้าพวกเราไปกลุ่มนึง

ไปถึงพวกเราทั้งหมด 7 คนก็โดนปฏิเสธการลงทะเบียน

พวกเราก็แจกแจงเหตุผลต่างๆๆนานา

แต่อีป้าดำเนี่ยสิ...บอกว่าไม่ได้...ยังไงก็ไม่ได้

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็แล้วแต่พวกคุณต้องมาถึงให้ทัน 9โมง

ซึ่งตอนนั้นสายไปสองนาที...ถ้ามึงให้กรูกรอกก็วิ่งตามกลุ่มที่เดินไปห้องสอบทันแระ

โอ๊ยยยยย...ช้านต้องกลับบ้านแล้วบอกโฮสว่าชั้นไปสาย

"เพราะหาที่ไม่เจอ เลยไม่ได้สอบหรอ"


แต่แล้วเหมือนนางฟ้ามาโปรด

มีเจ้าหน้าที่คนนึงมาถามพวกเราด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า

"May I help you"

 Ohhhhhh....พวกเราก็บอกเหตุผลให้เค้าฟัง

แล้วเค้าก็เถียงกับอีป้าดำให้ด้วยว่า

เค้าเริ่มสอบกันตอน 9โมงครึ่งไม่ใช่หรอ

แต่อีป้าดำก็ยังยื่นยันว่า...ไม่มีคนพาเด็กไปแล้ว

และไม่รู้ด้วยว่าไปที่ไหน...(อีนี่รู้แต่ไม่ยอมบอก)

จนนางฟ้าใจดีคนนี้บอกว่า "I will take them there"

Thank you very much kaaaaaa

จากนั้นอีป้าดำก็เปลี่ยนน้ำเสียง...แล้วพูดกับพวกเราอย่างดี

สรุปว่านางฟ้าใจดีเป็นคน ฟิลิปปินส์ ที่มาอยู่เมกาได้ประมาณ 22 ปีได้

แล้วเค้าก็เคยไปเที่ยวเมืองไทยมาด้วย


ถึงสถานที่...พวกเราก็ตระเวนหากันอีกว่าตึกไหนกันแน่

ตึกอ่ะมันเยอะแยะไปหมด...วิ่งวนไปตึกนั้นตึกนี้ซะหัวหมุน

จนหาเจอไปถึงก็เลทไปอีกสิบนาที

แล้วไงอ่ะ...เลทสิบนาทีอ่ะยังไงเค้าให้สอบอยู่แล้ว

แต่...อุปสรรคมันยังไม่หมด

คนที่มาสอบมีมากกว่า 80 คน แต่เค้ามีขอสอบมาแค่ 80ชุด

เพราะฉะนั้นเด็กกะเหรี่ยงอีก 7คน กะอีก 5 คนที่มาสมทบ

ก็ต้องแป่ว...ไม่ได้เข้าสอบเพราะข้อสอบไม่พอ


อ้าว....แล้วงี้กรูต้องกลับบ้านใช่มั้ย

กลับไปบอกโฮสว่า "ข้อสอบไม่พอ ช้านต้องไปสอบวันหลัง"


แต่คนคุมสอบก็เลยหาทางแก้

โดยที่ เดี๋ยวกลุ่มที่สอบตอนนี้สอบข้อเขียนเสร็จ

เราก็จะได้เข้าไปนั่งสอบช่วง listening and reading

เพราะจะมีบางคนที่ต้องย้ายไปที่ตึกอื่น

พวกเราก็เลยได้เข้าสอบตอน 10.10am


ข้อสอบก็ง่ายดีนะ

ในช่วง listening เนี่ย จะมีรูปภาพมาให้ แล้ว มีchoice ให้เลือก 4 คำตอบ

เช่น...                มีรูปผู้หญิงยืนรอรถเมล์

คำตอบก็จะบอกว่า  a. the woman sleeping.

                       b. the woman waiting for the bus.

                       c. the woman eating.

                       d. the woman talking on the phone.

คำตอบก็คือข้อ a.



แล้วพอช่วง reading ก็จะมีรูปภาพมาให้อีก

รูปภาพประมาณว่ามีกลุ่มคนนั่งคุยกันอยู่ทั้งหมด 4คน

คนแรกคิดเป็นคำตอบข้อ   a. ซึ่งเป็นภาพเด็กคุยกัน

คนที่สองคิดเป็นคำตอบข้อ b. เป็นภาพผู้ชายดูนาฬิกา แล้วมีรถบัส

คนที่สามคิดเป็นคำตอบข้อ c. เป็นภาพเด็กผู้ชายสองคนกำลังเล่นบอลกันอยู่

คนที่สี่คิดเป็นคำตอบข้อ    d. เป็นภาพเด็กผู้ชายกำลังหลับอยู่บนเตียง


โจทย์คือ I think he go to bed late last night that why he take a nap.

เพราะฉะนั้นรูปที่จะเป็นคำตอบของโจทย์ได้ดีที่สุดก็คือข้อ d.




เนี่ยข้อสอบมีประมาณนี้อ่ะ...แต่ก็มีส่วนที่เป็น reading แล้วดู vocabulary เหมือนกัน

ขนาดง่ายๆๆแต่ก็ใช้เวลาเอาเรื่องพอควร

ทำไม่ทันค่ะ...มั่วไปสิบข้อเลย


พอสอบช่วงนี้เสร็จ พวกเราก็ งง กันสิค่ะว่า

แล้วเราจะสอบ writing ได้ยังไง

ปรากฏว่าทางอาจารย์คุมสอบผู้แสนใจดี

ก็ให้พวกเราสอบต่อสำหรับ writing อีก 30 นาที

โชคดีที่รู้ว่าโจทย์คืออะไร

อ่านโจทย์ปุ๊บก็ปั่นคำตอบ ยิกๆๆๆๆ

โจทย์ก็คือว่า "Never, never give up"

คุณเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้หรือไม่

พร้อมทั้งอธิบายเหตุผลแล้วยกตัวอย่างประกอบ


หวานหมู...เลยเอาตัวอย่างไอ้เรื่องที่เกิดขึ้นตอนเช้าไปเขียนซะเลย

ว่าถึงชั้นจะหาไม่เจอยังไงแล้วจะสายกี่นาที

ชั้นก็ไม่เลิกละความพยายามที่จะสอบ

เพราะถ้าชั้นเลิกที่จะทำจะหามัน ก็จะไม่ได้เห็นเป้าหมายที่รออยู่

โดนค่ะโดน....สอบเสร็จเหลือเวลาได้กินข้าว


ระหว่างเดินไปร้าน เจอคนนั่งรถเข็นร้องไห้คนช่วยเข็น

ก็ไม่มีคนช่วย...จนเราเดินไปถึงเค้าก็ขอร้องเรา

แต่เราก็สองจิตสองใจจะช่วยดีมั้ยว่ะ

เพื่อนก็เลยจะเข้าไปช่วย...เราก็เลยเข้าไปช่วยอีกข้าง

แต่เพื่อนดั๊นติดสายโทรศัพท์

เราก็เลยต้องเข็นให้แล้วพาไปส่งยังเป้าหมายที่เค้าต้องการ

แต่คุณป้าก็ตัวหนักเหมือนกันนะเนี่ย


วันนี้ต่อสู้ทรหดกะเพื่อนๆๆอีก 12คน ตามหาห้องสอบ

สงสัยคงจะได้เรียนร่วมมหาลัยเดียวกันแล้วแหล่ะ


จากนั้นไม่พอ...ยังได้ทำบุญเข็นรถเข็นให้กับคนแก่อีก

แต่ก็ถือว่า...วันนี้เหนื่อยแต่ไก็ได้บุญ


โชคดีที่ว่าเรา "Never give up"




     Share

<< ร้อนแต่ก็ประทับใจความแน่นอนคือความไม่แน่นอน >>

Posted on Thu 30 Apr 2009 9:03

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

               
ใจดีจัง
บุ๋มน่ารักเพราะเป็นคนใจดีครับ
พี่อาร์ท   
Thu 7 May 2009 16:24 [2]

จะรอนะจ๊ะ

ว่าแต่..จะกลับมาเมื่อไหร่ละ??

อยู่ที่นู้นคงสนุกน่าดูเลยนะคะ(จากที่บุ๋มเขียน)

อยากไปใช้ชีวิตแบบนั้นบ้างอ่ะ
Pla   
Thu 30 Apr 2009 9:54 [1]


Calendar
Sponsors






The best template from http://www.oblog.cn